دوره 28، شماره 2 - ( 6-1405 )                   جلد 28 شماره 2 صفحات 138-132 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


گروه پرستاری ، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بم، بم، ایران
چکیده:   (610 مشاهده)
آموزش بالینی در دانشگاه‌های علوم پزشکی ایران با چالش‌هایی نظیر کمبود مربی، نبود بازخورد استاندارد و نابرابری در فرصت‌های تمرین مواجه است که کیفیت مهارت‌های بالینی و آمادگی شغلی دانشجویان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. مدل کوچینگ بالینی دانشجو‑محور، راهکاری عملی و کم‌هزینه برای کاهش این شکاف محسوب می‌شود. این مدل با تلفیق تمرین‌های کوتاه و تکرارشونده، بازخورد فوری، نقش‌آفرینی دانشجو‑کوچ و تعامل ساختاریافته، کیفیت یادگیری را ارتقا داده و بار آموزشی مربیان را کاهش می‌دهد. شواهد بین‌المللی نشان می‌دهد که این رویکرد، خودکارآمدی، دقت عملکرد و مشارکت فعال دانشجویان را افزایش می‌دهد. با این حال، استقرار مؤثر این مدل نیازمند حمایت سیاستی، آموزش مربیان، اختصاص زمان و فضای رسمی در مراکز مهارت‌آموزی، و وجود نظام پایش کیفیت است. اجرای این نقشه‌راه می‌تواند به بهبود پایدار کیفیت آموزش بالینی و تربیت پرستارانی توانمند و آماده‌ی ورود به بالین کمک کند.
متن کامل [PDF 274 kb]   (421 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل | موضوع مقاله: سیاست گذاری سلامت
دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1405/5/4 | انتشار: 1405/6/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.