گروه پرستاری ، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی بم، بم، ایران
چکیده: (610 مشاهده)
آموزش بالینی در دانشگاههای علوم پزشکی ایران با چالشهایی نظیر کمبود مربی، نبود بازخورد استاندارد و نابرابری در فرصتهای تمرین مواجه است که کیفیت مهارتهای بالینی و آمادگی شغلی دانشجویان را تحت تأثیر قرار میدهد. مدل کوچینگ بالینی دانشجو‑محور، راهکاری عملی و کمهزینه برای کاهش این شکاف محسوب میشود. این مدل با تلفیق تمرینهای کوتاه و تکرارشونده، بازخورد فوری، نقشآفرینی دانشجو‑کوچ و تعامل ساختاریافته، کیفیت یادگیری را ارتقا داده و بار آموزشی مربیان را کاهش میدهد. شواهد بینالمللی نشان میدهد که این رویکرد، خودکارآمدی، دقت عملکرد و مشارکت فعال دانشجویان را افزایش میدهد. با این حال، استقرار مؤثر این مدل نیازمند حمایت سیاستی، آموزش مربیان، اختصاص زمان و فضای رسمی در مراکز مهارتآموزی، و وجود نظام پایش کیفیت است. اجرای این نقشهراه میتواند به بهبود پایدار کیفیت آموزش بالینی و تربیت پرستارانی توانمند و آمادهی ورود به بالین کمک کند.
نوع مطالعه:
پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
سیاست گذاری سلامت دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1405/5/4 | انتشار: 1405/6/10