دوره 14، شماره 1 - ( 3-1391 )                   جلد 14 شماره 1 صفحات 5-12 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (23246 مشاهده)
مقدمه: بیماری پیوند علیه میزبان (GVHD) یکی از معضلات اصلی پیوند سلول‌های بنیادی خونساز آلوژنیک است و همچنین یکی از فاکتورهای مهم مؤثر بر نتیجه پیوند می‌باشد. یک شیوع افزایش یافته GVHD متعاقب پیوند سلول‌های بنیادی خون محیطی (PBSC) آلوژنیک مطرح شده است، اگرچه، چگونگی تأثیر این مورد بر روی بقا هنوز به خوبی مشخص نشده است. در این مطالعه، هدف ما ارزیابی تأثیر GVHD حاد (aGVHD) و GVHD مزمن (cGVHD) بر روی بقا کلی(OS) ، بقا بدون بیماری (DFS) و عود متعاقب پیوند سلول‌های بنیادی خون محیطی (PBSCT) از خواهر یا برادر با HLA مشابه بدون تخلیه سلول T بود. مواد و روش‌ها: اطلاعات حاصل از 78 بیمار، شامل 40 بیمار با لوسمی میلوئیدی حاد (AML) و 38 بیمار با لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL)، تحت PBSCT آلوژنیک از خواهر یا برادر با HLA مشابه بدون تخلیه سلول T آنالیز شدند. تمام بیماران یک رژیم یکسان آماده-سازی ریشه‌کن کننده مغزاستخوان و پیشگیری کننده GVHD را دریافت کرده بودند. ما شیوع aGVHD و cGVHD و تأثیر آنها بر روی بقا و عود در این بیماران را بررسی کردیم. بحث و نتیجه‌گیری: این نتایج نشان می دهد که وقوع cGVHD یک پیشگویی کننده مهم نتیجه PBSCT آلوژنیک از خواهر یا برادر با HLA مشابه بدون تخلیه سلول T است که در آن بیماران AML که cGVHD را گسترش می‌دهند شانس بقا بیشتری دارند. یافته‌ها: شیوع کلی aGVHD و cGVHD، 5/82٪ و 5/42٪ در بیماران AML و 2/84٪ و 3/26٪ در بیماران ALL بود. وقوع GVHD حاد تأثیری بر روی OS، DFS و عود در بیماران AML و ALL دریافت کننده پیوند نداشت. اگرچه شیوع OS و DFS دو ساله در بیماران AML با GVHD مزمن در مقایسه با بیماران بدون GVHD مزمن به‌طور معنی‌داری بالاتر بود (به ترتیب 024/0= Pو 033/0=P)، ولی این اختلاف ناشی از کاهش شیوع عود نبود.
متن کامل [PDF 201 kb]   (4107 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي |
دریافت: 1391/3/16 | انتشار: 1391/3/26