fa ارزیابی تغییرات قلب موش های نر نژاد ویستار در پی تمرینات استقامتی پژوهشي اصیل Original Research مقدمه: هدف این مطالعه اندازه گیری دقیق پاسخ های قلب به تمرینات استقامتی با استفاده از دو روش m-mode و توزین در موش‌ها و هم چنین ارزیابی تغییرات ناشی از تمرین در قلب و بطن چپ به نسبت وزن بدن، طول استخوان درشت نی و سطح رویه بدن است. بحث و نتیجه‌گیری: به نظر می رسد، برای ارزیابی سازگاری های قلبی ناشی از فعالیت های استقامتی، روش m-mode قابل اعتماد تر است. به علاوه برای نسبی کردن شاخص های وزنی قلب، استفاده از وزن بدن و سطح رویه بدن که با هزینه انرژی بدن در ارتباطند پیشنهاد می شود. یافته‌ها: در مقایسه با گروه کنترل، قطر دیاستولی بطن چپ در گروه تجربی به طور معنی داری افزایش یافته بود. در بین پارامترهای ترکیبی، فقط میانگین های کوتاه شدن کسری و حجم ضربه ای در بین گروه ها به صورت معنی دار متفاوت بود که با ارزیابی نسبی، تفاوت‌ها محسوس تر شد. مواد و روش‌ها: 20 موش (231-209 گرم) به صورت تصادفی به دو گروه کنترل و تجربی تقسیم و در شرایط استاندارد نگهداری شدند. گروه تجربی یک برنامه تمرینی (14 هفته تمرین استقامتی) را اجرا کرد. ابعاد، وزن قلب و بطن چپ به ترتیب به وسیله اولتراسوند و ترازو اندازه گیری و بر اساس طول درشت نی، سطح رویه بدن و هم چنین وزن بدن به صورت نسبی ارزیابی شد. تفاوت های آماری بین دو گروه به وسیله آزمون t مستقل محاسبه و حداقل سطح معنی داری 05/0 در نظر گرفته شد. Background: The aim of this study was accurate evaluation of cardiac responses to endurance training using two presented methods of m-mode and weigh in rats, and also evaluation of training induced changes in heart and left ventricular in the proporation of body weight, tibia length and body surface area. Materials and Methods: 20 male Wistar rats (209–231 g) were selected they were randomly divided into two groups, and housed in a standard condition. Trained group completed an endurance protocol (14 weeks). The dimensions and weight of heart were measured by ultrasound and balance respectively and were relatively evaluated based on tibia length, body surface area and body weight. Statistical differences between the groups were calculated by independent t test, and the minimal significance level was established at P ≤ .05. Results: The left ventricular end diastole diameter in trained group was significantly more than control group, in compounded parameters, only the FS and SV were significantly different. With normalizing, the differences have become more marked. Conclusion: It seems to assess cardiac adaptations induced by endurance activities, m-mode method is more reliable, in addition to normalization of weight indexes, body weight and BSA which are associated with the energy consumption are proposed. تمرینات استقامتی, هایپرتروفی قلب, بطن چپ, m-mode . Endurance training, Cardiac hypertrophy, Left ventricular, M-mode. 112 123 http://yafte.lums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-464&slc_lang=fa&sid=1 mohammad Fathi محمد فتحی 720031947532846008457 720031947532846008457 No reza Gharakanlou رضا قراخانلو ghara_re@modares 720031947532846008458 720031947532846008458 Yes saeed Abroun سعید آبرون 720031947532846008459 720031947532846008459 No manizheh Mokhtari-Dizaji منیژه مختاری دیزجی 720031947532846008460 720031947532846008460 No raziye Rezaei راضیه رضایی 720031947532846008461 720031947532846008461 No