مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی موثر بر سلامت، دانشگاه علوم پزشکی لرستان، خرم آباد، ایران
چکیده: (58 مشاهده)
سیاستگذاری سلامت امروزه به دلیل پیچیدگی ساختار نظام سلامت، تنوع بازیگران و محدودیت منابع، به فرایندی دشوار و چندبُعدی تبدیل شده است. موفقیت این فرایند تا حد زیادی به میزان مشارکت ذینفعان وابسته است؛ زیرا هر گروه، بخشی از دانش میدانی و واقعیتهای اجرایی را در اختیار دارد که بدون آن، امکان طراحی سیاستهای اثربخش و قابل اجرا کاهش مییابد. تجربههای سالهای اخیر در ایران نشان داده است که سیاستهایی که بدون مشارکت معنادار ذینفعان تدوین شدهاند، با مقاومت حرفهای، چالشهای اجرایی و نیاز به بازنگریهای پرهزینه مواجه بودهاند. این مقاله با بررسی پیامدهای نبود مشارکت ذینفعان شامل، فقدان واقعبینی، تشدید تضاد منافع، کاهش هماهنگی بینبخشی و بروز پیامدهای ناخواسته نشان میدهد که رویکردهای متمرکز و از بالا به پایین نمیتوانند پاسخگوی نیازهای امروز نظام سلامت ایران باشند. در مقابل، مشارکت فراگیر ذینفعان کیفیت سیاستگذاری را از طریق ارتقای جامعیت تحلیل، واقعبینی، امکانپذیری اجرا و شفافیت بهطور قابل توجهی افزایش میدهد. چنین مشارکتی به تقویت اعتماد عمومی، افزایش پاسخگویی، یادگیری جمعی و شکلگیری حس مالکیت منجر میشود و در نتیجه پایداری و پذیرش سیاستها را بهبود میبخشد. بر اساس شرایط کنونی نظام سلامت ایران، مقاله بر ضرورت ایجاد سازوکارهای نهادمند مشارکت تأکید میکند و پیام سیاستی اصلی آن روشن است: بدون مشارکت واقعی و ساختاریافته ذینفعان، سیاستگذاری سلامت نهتنها کارآمد نخواهد بود، بلکه میتواند پیامدهایی ایجاد کند که اصلاحات را دشوارتر سازد.
نوع مطالعه:
پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
دارو سازی دریافت: 1405/2/20 | پذیرش: 1405/2/10 | انتشار: 1405/2/10