دوره 28، شماره 2 - ( 6-1405 )
جلد 28 شماره 2 صفحات 131-120 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Moradi H, Mirnasuri R, Rahmati M. The Effect of Chronic Direct Transcranial Stimulation on Fatigue and Recovery among Football Players. yafte 2026; 28 (2) :120-131
URL: http://yafte.lums.ac.ir/article-1-3909-fa.html
URL: http://yafte.lums.ac.ir/article-1-3909-fa.html
مرادی حمیرا، میرنصوری رحیم، رحمتی مسعود. تاثیر تحریک مزمن مستقیم فراجمجمه ای بر خستگی و ریکاوری در بازیکنان فوتبال. مجله علمی پژوهشی یافته. 1405; 28 (2) :120-131
گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران و گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
چکیده: (4 مشاهده)
مقدمه: خستگی و ریکاوری از عوامل تعیینکننده در حفظ عملکرد ورزشکاران، بهویژه در فوتبال، به شمار میروند. هدف این مطالعه بررسی تاثیر تحریک مزمن مستقیم فراجمجمه ای بر خستگی و ریکاوری در بازیکنان فوتبال بود.
مواد و روشها: در این پژوهش از طرح نیمهتجربی با پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. جامعه شامل بازیکنان فوتبال مرد بالای ۱۸ سال خرمآباد بود و ۲۰ نفر بهصورت تصادفی انتخاب شدند. پروتکل تحریک ۲۰ دقیقه آندال با شدت ۲ میلیآمپر بر ناحیه DLPFC اجرا شد. طی چهار هفته، ۱۲ جلسه tDCS انجام و پس از پایان دوره همان متغیرها ارزیابی شد. متغیرها شامل HRV، HbO₂، RPE، پرش عمودی، لاکتات بزاق و ریکاوری بودند. سنجشها با پالساکسیمتری، مقیاس RPE، آزمون سارجنت، نمونهگیری بزاق و مقیاس TQR انجام شد. تحلیل دادهها با آمار توصیفی، آزمون شاپیرو–ویلک و کوواریانس و با نرمافزار SPSS22 در سطح ۰۵/۰ انجام گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد اجرای دوازده جلسه tDCS منجر به افزایش معنادار HRV (001/0=P) و کاهش درک فشار خستگی (001/0=P) شد و علاوه بر آن افزایش معناداری در ارتفاع پرش عمودی (001/0=P) و بهبود ریکاوری (001/0=P) مشاهده گردید. در مقابل، این دورهی چندجلسهای بر میزان HbO₂ (823/0=P) و لاکتات بزاق (085/0=P) اثر معناداری نشان نداد.
بحث و نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان داد دوازده جلسهای آن توانست برخی متغیرها مانند HRV، ارتفاع پرش، ریکاوری و فشار ادراکشده را بهبود دهد. این یافتهها بر اهمیت اثرات تجمعی و سازگاریزای tDCS تأکید میکند. در مجموع، tDCS میتواند بهعنوان روشی کمکی در بهینهسازی عملکرد و ریکاوری ورزشکاران مورد توجه قرار گیرد.
مواد و روشها: در این پژوهش از طرح نیمهتجربی با پیشآزمون و پسآزمون استفاده شد. جامعه شامل بازیکنان فوتبال مرد بالای ۱۸ سال خرمآباد بود و ۲۰ نفر بهصورت تصادفی انتخاب شدند. پروتکل تحریک ۲۰ دقیقه آندال با شدت ۲ میلیآمپر بر ناحیه DLPFC اجرا شد. طی چهار هفته، ۱۲ جلسه tDCS انجام و پس از پایان دوره همان متغیرها ارزیابی شد. متغیرها شامل HRV، HbO₂، RPE، پرش عمودی، لاکتات بزاق و ریکاوری بودند. سنجشها با پالساکسیمتری، مقیاس RPE، آزمون سارجنت، نمونهگیری بزاق و مقیاس TQR انجام شد. تحلیل دادهها با آمار توصیفی، آزمون شاپیرو–ویلک و کوواریانس و با نرمافزار SPSS22 در سطح ۰۵/۰ انجام گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد اجرای دوازده جلسه tDCS منجر به افزایش معنادار HRV (001/0=P) و کاهش درک فشار خستگی (001/0=P) شد و علاوه بر آن افزایش معناداری در ارتفاع پرش عمودی (001/0=P) و بهبود ریکاوری (001/0=P) مشاهده گردید. در مقابل، این دورهی چندجلسهای بر میزان HbO₂ (823/0=P) و لاکتات بزاق (085/0=P) اثر معناداری نشان نداد.
بحث و نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان داد دوازده جلسهای آن توانست برخی متغیرها مانند HRV، ارتفاع پرش، ریکاوری و فشار ادراکشده را بهبود دهد. این یافتهها بر اهمیت اثرات تجمعی و سازگاریزای tDCS تأکید میکند. در مجموع، tDCS میتواند بهعنوان روشی کمکی در بهینهسازی عملکرد و ریکاوری ورزشکاران مورد توجه قرار گیرد.
نوع مطالعه: پژوهشي اصیل |
موضوع مقاله:
روانشناسی
دریافت: 1404/11/30 | پذیرش: 1405/5/19 | انتشار: 1405/6/10
دریافت: 1404/11/30 | پذیرش: 1405/5/19 | انتشار: 1405/6/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
